Ciri Lunetha

Ciri Lunetha 2004 doğumluydu. Yirmi iki yaşına yeni girmişti ama onu ilk gören çoğu kişi olduğundan biraz daha büyük sanırdı; yaşından değil, bakışlarından. Bazı insanlar çok erken toparlanır, çok erken susmayı öğrenir, çok erken kimseye tam güvenmemesi gerektiğini anlar. Ciri de onlardan biriydi.

Doğduğu yer Güney Avrupa ile Akdeniz arasında kalmış, dışarıdan kartpostallık görünen ama içinde bambaşka hayatlar taşıyan bir kıyı şehriydi. Turistlerin yaz akşamlarında ışıklı sokaklarını gördüğü, yerlilerin ise aynı sokaklarda kışın ne kadar sert rüzgâr estiğini bildiği yerlerden. Annesi gençliğinde dans etmiş, sonra hayat onu erken yorunca küçük bir butik dükkânda çalışmaya başlamıştı. Babası ise deniz taşımacılığıyla bağlantılı, ne yaptığı tam belli olmayan işlerin içinde dolaşan bir adamdı. Eve bazen çok para girerdi, bazen haftalarca sessizlik olurdu. Ciri küçükken bunun normal bir düzen olmadığını anlıyordu ama adını koyamıyordu.

Çocukluğu başlarda fena değildi. Annesi onu temiz büyütmeye çalıştı, iyi giydirdi, iyi konuşmayı öğretti, insan içine çıktığında nasıl duracağını anlattı. Ciri daha o yaşlarda dikkat çeken bir çocuktu. Sessizdi ama içine kapanık değildi; sadece herkese aynı mesafede duruyordu. İnsanlar onun hakkında bir şey bildiğini sanırdı çünkü konuşmadan önce dinlerdi. Dikkat çekmeyi isteyen biri değildi ama dikkat bir şekilde hep ona dönüyordu.

Evde asıl sorun para değil, belirsizlikti. Babası haftalarca görünmez, sonra bir akşam elinde pahalı bir saat ya da gereksiz derecede lüks bir hediye ile çıkıp gelirdi. Annesi hiçbir zaman tam kavga çıkarmazdı ama evde havanın değiştiği belli olurdu. Ciri daha on üç on dört yaşlarındayken yetişkinlerin saklamaya çalıştığı şeyleri sezebilecek kadar dikkatliydi. Evde konuşulmayan meselelerin çoğu aslında yüksek sesle söylenenlerden daha belirleyici olur. O da bunu erken öğrendi.

On altı yaşına geldiğinde hayatındaki ilk büyük kırılma yaşandı. Babası bir gece çıktı ve geri dönmedi. Resmî olarak kayıp mı, kaçtı mı, başına bir şey mi geldi; kimse net konuşmadı. Annesi bir süre bekledi, sonra beklemekten vazgeçti. O günden sonra Ciri için çocukluk tamamen kapandı. Çünkü evde artık bir eksiklik değil, görünmeyen bir yük vardı. Annesi ayakta kalmaya çalışıyordu ama yorgundu. Ciri hem onu toparlıyor hem de kendi hayatını kurmaya uğraşıyordu. O dönemde dışarıdan bakınca hâlâ bakımlı, düzenli, kendine hâkim görünen genç bir kızdı. Ama içten içe bir şeyi çok net anlamıştı: kimse gelip seni kurtarmıyor.

Okul yıllarında hep iyi görünmeyi bildi. Bu sadece fiziksel anlamda değildi; toparlanmış görünmeyi, kötü bir gününde bile kontrolü kaybetmemeyi öğrendi. İnsanlar onu doğal olarak zarif, çekici ve biraz ulaşılmaz buluyordu. Ciri bunu avantaja çevirmeyi zamanla öğrendi. Bir ortama girdiğinde dikkatlerin nasıl toplandığını fark ediyor, ama bunu ucuz bir gösteriye dönüştürmüyordu. Onun tarafında asıl güçlü olan şey görüntüsü değil, kendini taşıma biçimiydi.

Üniversiteye giderken şehir değiştirdi. Büyük bir yere taşındı çünkü küçük şehirlerin insanı tanıması kadar insanı boğması da kolaydır. Yeni şehirde kendine daha temiz bir alan açmak istedi. Görsel iletişim ve medya tarafına yakın bir bölüm okudu; çünkü insan davranışlarını, algıyı, görünürlüğü ve insanların neye neden tepki verdiğini merak ediyordu. Derslerden çok insanları okuyarak ilerlediği söylenebilirdi. Okulu bitirmedi demek haksızlık olur, ama sadece okulun ona bir gelecek sunmasını da beklemedi. Çalıştı, bağlantı kurdu, kendi çevresini oluşturdu.

Ciri’nin hayatında parıltı hiçbir zaman bedava gelmedi. Geceleri bazı mekânlarda çalıştı, etkinliklerde bulundu, markalarla küçük işlere girdi, sosyal çevresini büyüttü. Ama çizgisini korudu. Hakkında çok şey sanan insan çok oldu, ama onu gerçekten tanıyan kişi azdı. Çünkü Ciri herkesin kendisine ulaşmasına izin veren biri değildi. Yakın görünmeyi biliyordu ama gerçekten yaklaşılacak alanı kendisi seçiyordu.

Yirmili yaşlarına girerken artık ne istediğini daha net biliyordu. Hayatını başkalarının gölgesinde geçirmek istemiyordu. Kendi ismini duyurmak, kendi çevresini kurmak, bulunduğu ortamlarda sadece güzel bir yüz olarak değil, ağırlığı olan biri olarak anılmak istiyordu. Bir yandan sosyal çevresini büyütüyor, bir yandan da dijital tarafta kendi görünürlüğünü dikkatlice inşa ediyordu. Kamera karşısında rahattı ama asıl becerisi kameranın kapandıktan sonra da insanlarda iz bırakabilmesiydi.

Ciri’nin duygusal tarafı ise dışarıdan göründüğü kadar hafif değildi. Güveni kolay vermiyordu. Hayatına giren insanları hemen içeri almıyor, önce izliyordu. Kim sözünde duruyor, kim sadece konuşuyor, kim zor günde kalıyor… buna bakıyordu. Çünkü eksik büyümüş insanlar çoğu zaman birinin ses tonundan bile niyet okumayı öğrenir. Ciri’de de o taraf güçlüydü. Yanlış insanı kokudan anlar gibi sezdiği zamanlar olurdu.

Bugün Ciri Lunetha yirmi iki yaşında. Genç, alımlı, dikkat çekici; evet. Ama onu sadece bunlarla anlatmak eksik kalır. O, dağılmış bir evin içinden çıkıp kendini toparlamayı öğrenmiş biri. İnsanların onu olduğundan daha kolay bir hayatın içindeymiş gibi görmesine alışkın. Halbuki onun kurduğu her şeyin altında dikkat, sabır ve biraz da inat var. İnsanlara her yönünü aynı anda göstermiyor. Zaten mesele de bu değil. Ciri, kim olduğunu herkese anlatan biri değil; kim olduğunu zamanla belli eden biri.

Önünde hâlâ uzun bir yol var. Ama o bunu biliyor. Zaten acele eden biri de değil. Bazı hayatlar hızlı parlar, hızlı söner. Ciri öyle olmak istemiyor. O daha çok yavaş yavaş yer eden, adı geçtiğinde “boş biri değil” dedirten bir hayatın peşinde. Ve şu an tam olarak onu kuruyor.