Smoke

Giriş — Dumanın Başladığı Yer

Smoke’un hikâyesi Detroit’te başladı.

O zamanlar kimse ona Smoke demiyordu. Bu isim daha sonra gelecekti. O zamanlar sadece mahallede büyüyen, çoğu zaman sessiz kalan bir çocuktu. Babasını hiç tanımadı. Annesi sabah erkenden evden çıkar, gece geç saatlerde dönerdi. Çoğu zaman yorgun olurdu, konuşacak hali bile kalmazdı.

Ev küçük, mahalle sertti.

Geceleri uzaklardan gelen siren sesleri alışılmış bir şeydi. Camdan bakıp insanların koştuğunu görmek, çocuk yaşta bile sıradan hale gelmişti. Smoke küçük yaşta şunu öğrendi:

Sokakta hayatta kalmak için güçlü olmak değil, dikkatli olmak gerekir.

İlk yaptığı işler küçüktü. Birine paket götürmek, birinin arabasının başında beklemek, bazen sadece bir köşede durup etrafı izlemek. Ne yaptığını tam anlamadığı zamanlar oldu ama soru sormamayı öğrendi.

Detroit ona sessizliği öğretti.

15 yaşına geldiğinde annesi artık dayanamayacağını anladı. Detroit’te kalırlarsa hayatlarının iyiye gitmeyeceğini biliyordu. Bir akrabanın yardımıyla Los Santos’a taşındılar.

Yeni şehir, yeni umut demekti.

Ama South Side sokaklarına ilk adım attığında Smoke şunu fark etti:

Sokak her yerde aynıydı.

Yüzler değişiyordu ama kurallar aynı kalıyordu.

Gelişme — Güç Gibi Görünen Zayıflık

Los Santos’ta hayat ilk başta sıradan ilerledi. Okula gidiyor, annesine yardım etmeye çalışıyordu. Ama mahalle uzun süre kimseyi yalnız bırakmaz.

South Side’da tanıştığı insanlar ona küçük işler vermeye başladı. Gözcülük yaptı, paket taşıdı, bazen sadece bir yere gidip gelmesi istendi. Para küçük ama düzenliydi. Kendini güçlü hissetmiyordu ama gerekli hissediyordu.

Sonra 17 yaşına geldi.

Hayatının yönünü değiştiren dönem başladı.

Uyuşturucuyla tanıştı.

Başta sadece meraktı. Sonra alışkanlık oldu. En sonunda bağımlılığa dönüştü. O dönem Smoke’un hayatındaki en karanlık dönemdi. Geceleri nerede uyuduğunu hatırlamadığı günler oldu. Annesiyle tartışmaları arttı. Kendine olan saygısı giderek azaldı.

Bu bağımlılık onu güçlü yapmadı.

Onu kırdı.

Ama bir noktada bunun sonunun ölüm olduğunu fark etti. Kimse gelip onu kurtarmadı. Kendi kendine bıraktı. Zor oldu. Titrediği geceler yaşadı. Geriye düştüğü zamanlar oldu. Ama sonunda bu alışkanlıktan kurtuldu.

Bu süreç onu değiştirdi.

Daha sessiz biri oldu.

Daha temkinli biri oldu.

Ama içten içe bir huzursuzluk kaldı.

Tam bu dönemde Detroit tekrar hayatına girmeye başladı.

Ara ara geri dönüyordu. Bazen eski mahalleyi görmek için, bazen yarım kalan meseleleri kapatmak için. Ama Detroit’e yaptığı dönüşlerden biri hayatını tamamen değiştirdi.

Bir süredir aynı yüzü farklı yerlerde görmeye başlamıştı.

Önce önemsemedi.

Sonra dikkat etmeye başladı.

Bir gün o kişi karşısına çıktı.

Dedektif Garrett Baseley.

Baseley, geçmişte temas ettiği bazı insanları araştırıyordu. Smoke bunu fark ettiğinde içindeki huzursuzluk büyüdü. Zaten geçmişinden gelen bir güvensizlik vardı, bu durum onu daha da tetikledi.

O gece her şey kontrolden çıktı.

Bir tartışma başladı.

Sesler yükseldi.

Sinirler gerildi.

Ve bir anda panik başladı.

Smoke o an ne yaptığını tam olarak düşünmeden hareket etti. Elindeki bıçak bir anda kullanıldı. Bu bir plan değildi. Bir hesaplaşma değildi.

Bir hata oldu.

Dedektif Garrett Baseley ağır yaralandı.

O andan sonra Detroit onun için bitmişti.

Kaçtı.

Hiç plan yapmadan Los Santos’a geri döndü.

Ama asıl değişim bundan sonra başladı.

Los Santos’a döndükten bir süre sonra ilk mesaj geldi.

Tanımadığı bir numaradan.

Sadece bir saat ve bir adres yazıyordu.

Başta yanlışlık sandı.

Ama ikinci mesaj geldi.

Sonra üçüncü.

Merak, korkudan önce geldi.

İlk işi yaptığında bunun bir tesadüf olduğunu düşündü. Ama zamanla işlerin düzenli hale gelmesi onu rahatsız etmeye başladı. Gittiği yerlerde çoğu zaman kimse olmuyordu. Ama yapılması gereken şeyler hep hazır oluyordu.

Kapılar açık bırakılmış oluyordu.

Paketler yerleştirilmiş oluyordu.

Ve her şey fazla düzenli görünüyordu.

Bu durum onun içinde bir düşünce yarattı:

Birileri onu izliyordu.

Ama daha rahatsız edici düşünce şuydu:

Birileri onu yönlendiriyor olabilirdi.

Zamanla Smoke kendini güçlü biri gibi hissetmedi.

Bir piyon gibi hissetti.

Ne kadar ilerlediğini düşündüyse, o kadar kontrolün kendi elinde olmadığını fark etti.

Sonuç — Sessizlikten Gelen Paranoya

Bugün Smoke South Side’da yaşamaya devam ediyor.

Bazı işler yapıyor.

Ama kimseye tam olarak güvenmiyor.

Çok az konuşuyor.

Dışarıdan bakıldığında sert görünmeye çalışıyor. İnsanlar onun sakinliğini özgüven sanıyor. Ama gerçek çok farklı.

Smoke sürekli etrafını kontrol ediyor.

Bir araç yavaş geçerse plakaya bakıyor.

Bir yüzü iki kere görürse yön değiştiriyor.

Tanımadığı numaralara cevap vermiyor.

Çünkü içten içe biliyor:

Birileri onu daha önce bulmuştu.

Ve belki de hâlâ izliyordu.

Dedektif Baseley olayının üzerinden zaman geçti. Ama Smoke o gecenin tamamen bitmediğini hissediyor. O gece sadece bir başlangıç gibi geliyor.

Bazen geceleri uyuyamadığı oluyor.

Ve en çok düşündüğü şey şu:

Hayatını gerçekten kendi mi yaşıyor…

yoksa başından beri birilerinin planının içinde mi yürüyordu?

Smoke bugün hâlâ ayakta.

Ama güçlü olduğu için değil.

Henüz düşmediği için.