Geri Dön
Karakterler
Diego Santana
Hikaye
Diego Santana, 1999 yılında Brezilya'nın Recife şehrinde, yoksulluğun hüküm sürdüğü dar sokaklarda dünyaya geldi. Ailesi geçim sıkıntısı içerisindeydi; annesi Rosita, evlerde ve okullarda temizlik yaparak az miktarda para kazanıyor, babası Cucho, limanda hamallık yaparak ailesinin geçimini sağlıyordu. Rosita ve Cucho, hayatlarının en zor dönemlerinden birini yaşıyorlardı. Rosita, Diego’ya hamileyken yemek ve barınacak bir yer bulabilmenin zorluklarıyla boğuşuyordu. Hamilelik döneminde yeterli beslenemediği için sağlığı giderek kötüleşiyordu. Cucho ise, günde on iki saat çalıştığı limanda, bazen daha fazla saat geçirmesine rağmen yine de yeterli parayı kazanamıyordu.
Neredeyse imkansıza yakın olan bir doğum süreciyle birlikte evdeki tüm dengeler değişti. Bir bebeğin bakımına dair hiçbir deneyimleri olmayan ama yine de birbirlerine olan sevgileriyle her engeli aşmaya çalışan bir çiftti. Rosita, yeni doğan Diego’yu kucağına aldığında, o minik bedene bakarken sevgiden çok endişeli gözlerle bakıyordu. Her geçen gün daha da zor olan hayatın içinde Diego’ya nasıl bir gelecek sunacaklarını bilmiyorlardı. Rosita ve Cucho, kısıtlı imkanlarla bebekleri için en iyisini yapabilmek adına her gün daha fazla çalışıyorlardı. Her sabah erkenden işe gitmek, akşam geç saatlere kadar eve dönmemek, bebek Diego’nun gördüğü ilk dünyaydı. Diego’nun bebeklik yılları boyunca geçirdiği o zor günler, ailesiyle birlikte yaşadığı sıkıntılar ona hayatta kalma içgüdüsünü ve güçlü bir dayanışma ruhunu kazandırdı. Küçük yaşlarda bile, sevgiden başka bir şeyle büyüyen Diego, hayatın ne kadar sert olduğunu erken yaşta öğrendi.
Çocukluğunun büyük bir kısmı sokaklarda geçen Diego artık 6 yaşına gelmişti ve zorunlu eğitim yaşı gelmişti. Rosita ve Cucho’nun okul malzemeleri için öncesinden biriktirdiği para sayesinde Diego Ensino Fundamental (İlköğretim) hayatına başlamıştı. Sokaklarda top koşturmak dışında çok da farklı aktiviteler yapmayan Diego için okul hayatı bir cennet gibiydi. Okul onun için arkadaşlarıyla beraber toplandığı ve birlikte aktiviteler yaptığı bir yerdi. Her ne kadar okulu seven bir öğrenci olsa da Diego için en büyük tutkusu her zaman futbol olmuştu. Sokaklarda deliler gibi geceye kadar yalın ayak top koşturur, mahalleli çocuklara kendini hayran bırakırdı. Diego’nun yeteneğinin farkında olan Cucho, oğlunu “Sport Club do Recife” kulübünün seçmelerine götürebilmek için çalıştığı ek mesailer sayesinde Diego için bir krampon aldı ve onu seçmelere götürdü. Seçmelerde başarılı olan Diego için “Sport Club do Recife”nin kapıları sonuna kadar açılmıştı. Çevresindeki herkes için Diego bahşedilmiş bir yeteneğe sahipti. Okul ve futbol hayatı Diego için kusursuz ilerliyordu. Rosita ve Cucho’ya göre Diego, bütün bu zorluklara rağmen Tanrı’nın kendilerine bahşettiği bir hediyeydi.
Günlerden birinde Diego okulundan çıkıp evine doğru yürümeye başladı. Arkadaşlarıyla beraber sohbet eşliğinde evine kadar yürüdükten sonra eve giriş yapan Diego’nun gördüğü tek şey annesinin dona kalmış ifadesi ve ağlamaktan şişmiş göz torbalarıydı. Diego henüz bir çocuktu ancak annesindeki garipliği fark etmişti ve annesine ne olduğunu, neden öyle göründüğünü sordu. Rosita ağlamasını daha fazla durduramadı ve ağlayarak Diego’ya babasının iş esnasında bir konteynırın altında kalarak vefat ettiğini söyledi. Diego için o an hayatının dönüm noktasıydı; Diego henüz 9 yaşındayken ailesinin bütün yükü omuzlarındaymış gibi hissetmeye başladı.
Babasının vefatından sonra okul ve futbol hayatı Diego için pek parlak devam etmedi. Diego, babasının vefatından sonra elde ettiği soğuk, kaygısız ve agresif tutumuyla okul ve futbol ortamında kendini yok etmeye başlamıştı. Okulda arkadaşlarından giderek uzaklaşıyor, futbol ortamında ise kendi takım arkadaşlarına ve hakemlere karşı sergilediği agresif ve kaygısız tutumlar yüzünden kulüpteki yeri iyice kayboluyordu.
Tutumlarına devam eden Diego, Rosita’nın hiçbir sözünü dinlemiyor ve tutumlarını sürdürüyordu. Bunun sonucunda Diego, “Sport Club do Recife”den abartı agresif tutum gerekçesiyle atılmıştı ve zorunlu Fundamental (İlköğretim) eğitiminin sonuna geldikten sonra okulu henüz 14 yaşında bırakma kararı vermişti.
Diego, 14 yaşında okulu bırakmasıyla birlikte kendini sokaklara atmıştı ve tamircilerin yanında annesine destek olma amacıyla çalışıyordu. Sokaklar ona daha çok bir kimlik ve cesaret veriyordu. Çalıştığı esnada sokaktaki arkadaşlarıyla iletişimini kesmeyen Diego, arkadaşlarıyla birlikte küçük bir motosiklet ortamı oluşturmuştu. Bu ortam Diego’nun yeni dünyasıydı. Ortamın amacı Recife’de bulunan bütün motosiklet sevenlerin motosikletleriyle beraber gelip sıcak bir ortam oluşturmasıydı.
Zaman ilerliyor ve oluşturulan bu motosiklet ortamı yavaş yavaş bir kültür haline geliyordu. 17 yaşına giren Diego, tamircide elde ettiği kazancın bir kısmını biriktirerek kendine ikinci elden ucuz bir motosiklet aldı ve motosiklet ortamına bizzat motosiklet sahibi olarak katılmaya başladı. Arkadaşlarıyla kendi aralarında ufak bir grup oluşturup gece sürüşleri yapmaya başladılar.
Günlerden birinde Diego kendini şoka uğratan bir olaya şahit oldu. Buluşma günlerinden birinde kendi arkadaş çevresinden biri diğer kişilere gizlice uyuşturucu satmaya çalışıyordu. Durumun farkına varan Diego olayı kontrol altında tutmak istese de uyuşturucunun verdiği haz diğer insanlar için Diego’dan daha üstündü. Duruma karşı çıkamayan Diego motosikletini bir uçurumun kenarından aşağı doğru attı ve motosiklet grubundan ayrıldı.
O gece, Diego’nun hayatında önemli bir dönüm noktasıydı. O zamana kadar gittiği yolu sorguladı ve ne kadar tehlikeli bir noktaya geldiğini fark etti. Diego, artık 20’li yaşlarına geldiğinde Rosita'nın güvenliğini sağlamak için daha sakin bir hayat sürmeye karar verdi. Recife’den ayrılmaya karar veren Diego, Rosita ile beraber São Paulo şehrine taşındı ve küçük bir tamircide kalfa olarak çalışmaya başladı. Diego ve Rosita artık sakin bir hayat yaşıyordu; ancak Rosita’nın yaşlanması ve artık hiçbir işte çalışmamasından dolayı Diego’nun kazandığı para yetmemeye başlamıştı.
Günlerden birinde Diego’nun telefonuna eski arkadaşlarından bir mesaj gelmişti. Bu mesajda Diego’nun geri dönüp uyuşturucu işini tekrar bir düşünmesi istenmişti. Maddi zorluklar her ne kadar Diego’yu zorlasa da uyuşturucudan kesinlikle uzak durmak istedi ve öyle de yaptı. Teklifi reddederek arkadaşlarını teker teker engelledi. Ancak Diego, işlerin böyle devam edemeyeceğinin farkındaydı; kazandığı para ne kendisine ne de Rosita’ya yetiyordu.
Diego artık kendini Brezilya'da kaybolmuş hissediyordu. Geçmişin yükünden kurtulmak ve annesine daha iyi bir hayat sunabilmek için bir şeyler yapmalıydı. Huzurlu bir yaşam için eski hayatını geride bırakmaya karar verdi ve sürekli çevresinden duyup hayal ettiği Los Santos’a gitmeye karar verdi. O şehir, Diego ve annesi için bir kurtuluş olabilirdi. Yeni bir başlangıç yapmak, belki de geçmişin yaralarını sarabilmek için tek şanslarıydı. Bu karar ona yalnızca yeni bir yaşam fırsatı sunmakla kalmayacak, aynı zamanda annesinin güvenliğini sağlamak için daha fazla sorumluluk üstlenmesine de olanak tanıyacaktı. Los Santos’ta geçireceği zaman, Diego’nun hayatında yeni bir dönemin başlangıcı olacaktı.
Neredeyse imkansıza yakın olan bir doğum süreciyle birlikte evdeki tüm dengeler değişti. Bir bebeğin bakımına dair hiçbir deneyimleri olmayan ama yine de birbirlerine olan sevgileriyle her engeli aşmaya çalışan bir çiftti. Rosita, yeni doğan Diego’yu kucağına aldığında, o minik bedene bakarken sevgiden çok endişeli gözlerle bakıyordu. Her geçen gün daha da zor olan hayatın içinde Diego’ya nasıl bir gelecek sunacaklarını bilmiyorlardı. Rosita ve Cucho, kısıtlı imkanlarla bebekleri için en iyisini yapabilmek adına her gün daha fazla çalışıyorlardı. Her sabah erkenden işe gitmek, akşam geç saatlere kadar eve dönmemek, bebek Diego’nun gördüğü ilk dünyaydı. Diego’nun bebeklik yılları boyunca geçirdiği o zor günler, ailesiyle birlikte yaşadığı sıkıntılar ona hayatta kalma içgüdüsünü ve güçlü bir dayanışma ruhunu kazandırdı. Küçük yaşlarda bile, sevgiden başka bir şeyle büyüyen Diego, hayatın ne kadar sert olduğunu erken yaşta öğrendi.
Çocukluğunun büyük bir kısmı sokaklarda geçen Diego artık 6 yaşına gelmişti ve zorunlu eğitim yaşı gelmişti. Rosita ve Cucho’nun okul malzemeleri için öncesinden biriktirdiği para sayesinde Diego Ensino Fundamental (İlköğretim) hayatına başlamıştı. Sokaklarda top koşturmak dışında çok da farklı aktiviteler yapmayan Diego için okul hayatı bir cennet gibiydi. Okul onun için arkadaşlarıyla beraber toplandığı ve birlikte aktiviteler yaptığı bir yerdi. Her ne kadar okulu seven bir öğrenci olsa da Diego için en büyük tutkusu her zaman futbol olmuştu. Sokaklarda deliler gibi geceye kadar yalın ayak top koşturur, mahalleli çocuklara kendini hayran bırakırdı. Diego’nun yeteneğinin farkında olan Cucho, oğlunu “Sport Club do Recife” kulübünün seçmelerine götürebilmek için çalıştığı ek mesailer sayesinde Diego için bir krampon aldı ve onu seçmelere götürdü. Seçmelerde başarılı olan Diego için “Sport Club do Recife”nin kapıları sonuna kadar açılmıştı. Çevresindeki herkes için Diego bahşedilmiş bir yeteneğe sahipti. Okul ve futbol hayatı Diego için kusursuz ilerliyordu. Rosita ve Cucho’ya göre Diego, bütün bu zorluklara rağmen Tanrı’nın kendilerine bahşettiği bir hediyeydi.
Günlerden birinde Diego okulundan çıkıp evine doğru yürümeye başladı. Arkadaşlarıyla beraber sohbet eşliğinde evine kadar yürüdükten sonra eve giriş yapan Diego’nun gördüğü tek şey annesinin dona kalmış ifadesi ve ağlamaktan şişmiş göz torbalarıydı. Diego henüz bir çocuktu ancak annesindeki garipliği fark etmişti ve annesine ne olduğunu, neden öyle göründüğünü sordu. Rosita ağlamasını daha fazla durduramadı ve ağlayarak Diego’ya babasının iş esnasında bir konteynırın altında kalarak vefat ettiğini söyledi. Diego için o an hayatının dönüm noktasıydı; Diego henüz 9 yaşındayken ailesinin bütün yükü omuzlarındaymış gibi hissetmeye başladı.
Babasının vefatından sonra okul ve futbol hayatı Diego için pek parlak devam etmedi. Diego, babasının vefatından sonra elde ettiği soğuk, kaygısız ve agresif tutumuyla okul ve futbol ortamında kendini yok etmeye başlamıştı. Okulda arkadaşlarından giderek uzaklaşıyor, futbol ortamında ise kendi takım arkadaşlarına ve hakemlere karşı sergilediği agresif ve kaygısız tutumlar yüzünden kulüpteki yeri iyice kayboluyordu.
Tutumlarına devam eden Diego, Rosita’nın hiçbir sözünü dinlemiyor ve tutumlarını sürdürüyordu. Bunun sonucunda Diego, “Sport Club do Recife”den abartı agresif tutum gerekçesiyle atılmıştı ve zorunlu Fundamental (İlköğretim) eğitiminin sonuna geldikten sonra okulu henüz 14 yaşında bırakma kararı vermişti.
Diego, 14 yaşında okulu bırakmasıyla birlikte kendini sokaklara atmıştı ve tamircilerin yanında annesine destek olma amacıyla çalışıyordu. Sokaklar ona daha çok bir kimlik ve cesaret veriyordu. Çalıştığı esnada sokaktaki arkadaşlarıyla iletişimini kesmeyen Diego, arkadaşlarıyla birlikte küçük bir motosiklet ortamı oluşturmuştu. Bu ortam Diego’nun yeni dünyasıydı. Ortamın amacı Recife’de bulunan bütün motosiklet sevenlerin motosikletleriyle beraber gelip sıcak bir ortam oluşturmasıydı.
Zaman ilerliyor ve oluşturulan bu motosiklet ortamı yavaş yavaş bir kültür haline geliyordu. 17 yaşına giren Diego, tamircide elde ettiği kazancın bir kısmını biriktirerek kendine ikinci elden ucuz bir motosiklet aldı ve motosiklet ortamına bizzat motosiklet sahibi olarak katılmaya başladı. Arkadaşlarıyla kendi aralarında ufak bir grup oluşturup gece sürüşleri yapmaya başladılar.
Günlerden birinde Diego kendini şoka uğratan bir olaya şahit oldu. Buluşma günlerinden birinde kendi arkadaş çevresinden biri diğer kişilere gizlice uyuşturucu satmaya çalışıyordu. Durumun farkına varan Diego olayı kontrol altında tutmak istese de uyuşturucunun verdiği haz diğer insanlar için Diego’dan daha üstündü. Duruma karşı çıkamayan Diego motosikletini bir uçurumun kenarından aşağı doğru attı ve motosiklet grubundan ayrıldı.
O gece, Diego’nun hayatında önemli bir dönüm noktasıydı. O zamana kadar gittiği yolu sorguladı ve ne kadar tehlikeli bir noktaya geldiğini fark etti. Diego, artık 20’li yaşlarına geldiğinde Rosita'nın güvenliğini sağlamak için daha sakin bir hayat sürmeye karar verdi. Recife’den ayrılmaya karar veren Diego, Rosita ile beraber São Paulo şehrine taşındı ve küçük bir tamircide kalfa olarak çalışmaya başladı. Diego ve Rosita artık sakin bir hayat yaşıyordu; ancak Rosita’nın yaşlanması ve artık hiçbir işte çalışmamasından dolayı Diego’nun kazandığı para yetmemeye başlamıştı.
Günlerden birinde Diego’nun telefonuna eski arkadaşlarından bir mesaj gelmişti. Bu mesajda Diego’nun geri dönüp uyuşturucu işini tekrar bir düşünmesi istenmişti. Maddi zorluklar her ne kadar Diego’yu zorlasa da uyuşturucudan kesinlikle uzak durmak istedi ve öyle de yaptı. Teklifi reddederek arkadaşlarını teker teker engelledi. Ancak Diego, işlerin böyle devam edemeyeceğinin farkındaydı; kazandığı para ne kendisine ne de Rosita’ya yetiyordu.
Diego artık kendini Brezilya'da kaybolmuş hissediyordu. Geçmişin yükünden kurtulmak ve annesine daha iyi bir hayat sunabilmek için bir şeyler yapmalıydı. Huzurlu bir yaşam için eski hayatını geride bırakmaya karar verdi ve sürekli çevresinden duyup hayal ettiği Los Santos’a gitmeye karar verdi. O şehir, Diego ve annesi için bir kurtuluş olabilirdi. Yeni bir başlangıç yapmak, belki de geçmişin yaralarını sarabilmek için tek şanslarıydı. Bu karar ona yalnızca yeni bir yaşam fırsatı sunmakla kalmayacak, aynı zamanda annesinin güvenliğini sağlamak için daha fazla sorumluluk üstlenmesine de olanak tanıyacaktı. Los Santos’ta geçireceği zaman, Diego’nun hayatında yeni bir dönemin başlangıcı olacaktı.